Kryteria, warunki dopuszczalności zgłaszania zastrzeżeń. Można powiedzieć, że:
1.) traktat może generalnie zakazywać zgłaszania zastrzeżeń (np. Karta Narodów Zjednoczonych
2.) traktaty, które ograniczają możliwość zgłaszania zastrzeżeń (mogą albo wyłączyć pewne postanowienia do których nie wolno zgłaszać zastrzeżeń, albo mogą określać jakiego rodzaju zastrzeżenia nie mogą być zgłaszane)
Konwencja wiedeńska przewiduje, że sprzeciwy wobec zastrzeżeń muszą być zgłaszane w formie pisemnej i państwo ma możliwość zarówno wycofania zastrzeżeń do niektórych postanowień traktatu jak też może np. wycofać swój sprzeciw na zastrzeżenia. Polska jak i inne państwa socjalistyczne w przeszłości zgłaszały np. zastrzeżenia do klauzuli sądowej w traktacie, bardzo często gdy traktat przewidywał jako tryb rozwiązywania sporów międzynarodowych to Polska za przykładem ZSRR zgłaszała zastrzeżenie nie godząc się na poddanie takiego sporu kompetencji MTS. Po okresie przemian ustrojowych te zastrzeżenia dotyczące klauzuli sądowej były wycofywane.
Sprzeciw wobec zastrzeżenia może być albo sprzeciwem zwykłym, albo sprzeciwem kwalifikowanym. Ř Sprzeciw zwykły wobec zastrzeżenia powoduje, że postanowienia do których zgłoszono zastrzeżenia nie będą obowiązywały pomiędzy państwem, które zgłosiło zastrzeżenie i które wyraziło taki sprzeciw. W pewnych sytuacjach czy to przyjęcie zastrzeżenia, czy wyrażenie sprzeciwu zwykłego może powodować w gruncie rzeczy ten sam skutek bo jeśli celem zastrzeżenia jest wyłączenie jakiegoś postanowienia to czy przyjmie się takie zastrzeżenie, czy wyrazi się sprzeciw skutek jest taki sam – postanowienie ulega wyłączeniu.
Konwencja wiedeńska mówi o tym, że strony mogą przewidzieć tymczasowe stosowanie traktatu albo wtedy kiedy traktat przewiduje taką ewentualność, albo kiedy same strony tak uzgodnią i niekiedy zdarza się że traktat uzyskuje stosowanie tymczasowo. To np. pozwala stosować traktat zanim zostanie przeprowadzona czasochłonna procedura ratyfikacyjna, Polska też stosowała niektóre postanowienia traktatowe tymczasowo.
Zasada przestrzegania traktatu (Pacta sunt servanda). Konwencja wiedeńska ujmuje tą zasadę w art. 26. W tytule umieszcza łacińską wersję tej zasady. Natomiast postanowienia tego artykułu mówią, że zasada ta dotyczy każdego traktatu będącego w mocy i przewiduje że taki traktat wiąże strony i powinien być stosowany w dobrej wierze.
Proudly Powered by WordPress | Theme by The Cloisters | Entries RSS Comments RSS
